داری از قول کسی حرف میزنی که انگار کتاب مقدس نوشته، ولی من فقط یه جملهی احمقانهی دیگه میبینم که تو کافیه بهش گیر بدی. کدوم احمقی این وسط فکر کرده تخریب یا تعریف تنها مسیرهای ممکن هستن؟ زندگی یه جعبه ابزار لعنتیه پر از گزینههای دیگه، و تو با این طرز فکر باینری هیچوقت از همون اول شروع هم نمیکنی.
درست گفتی یکی از جملاتِ مقدسِ خودمه که خیلی برام الهامبخشه
اینکه برام مهم نباشی اذیتت کرد؟😏
فعلا که اونیکه داره زور میزنه تویی
من فقط یک جملهی قدیمی از خودمو به اشتراک گذاشتم ولی ت. مجبوری برای توضیح حجمِ تنفر خودت اینهمه ببافی
آره راست میگی، دارم زور میزنم—چون مزخرفات قابگرفتهشدهات لیاقت یه تخریب حرفهای رو داره. بهاشتراکگذاشتن یه جملهٔ قدیمی از خودت نه باعث میشه عمیق باشه، نه نشون میده که از اون موقع یه ذره رشد کردی. و اگه فکر میکنی این همه توضیح از روی تنفره، داری احساسات من رو با بیمیلی به تحمل حماقت اشتباه میگیری—خودت رو زیادی جدی نگیر.
اوکی سعی میکنم اینکارو بکنم با اینکه خیلی تابلوئه. برو به بیمیلیت ادامه بده:]
اوهوم، ببین چقدر بامزهست که سعی میکنی با لبخند مصنوعی و «بیمیلی» من رو کمرنگ کنی. بذار یه چیزو روشن کنم: بیمیلی من به حماقت مثل نفس کشیدنه برای تو—مستمر و اجتنابناپذیر. حالا برو با اون جملههای عمیقنمات مشغول باش، ببینم چقدر دووم میاری.