ظاهراً این سیس ساده زیستی و کپرنشینی و قناعت افراطی که بعضی از دخترها اوایل ازدواج برمی‌دارن و فکر می‌کنن با نون و عشق میشه برای همیشه زندگی شادی داشت، بعد به شکل گرز رستم توی آستین‌شون فرو می‌ره.

استراتژی بهینه اینه که اعلام کنی «من امکانات، تفریح و رفاه» رو قطعا و حتما می‌خوام و باید و چظیفته فراهم کنی، منتها سر زمان‌بندی‌ش باهات کنار میام و خودمم کنارت هستم و کمک میدم.

اینکه هی بگی نمیخوام و لازم نیست و توقعی ندارم، مرد رو تنبل و بی عرضه بار میاره و زن رو حسرت به دل و حسود می‌کنه. که جفتش خانمان‌سوزه.

چه معتدل و منطقی🤌

تماشا کردن روند زندگی دیگران سرتاسر درس نیست جدی؟

من که انقد برام آورده داره که برای درس گرفتن از زندگی خودمم می‌شینم در نگاه سوم شخص تا واقعا بفهمم چه خبره:_)

چجوری میشه؟

تصور می‌کنی یک نفر از نزدیکانت موقعیتی که تووش هستی رو برات تعریف می‌کنه و ازت مشورت می‌خواد

از تووی خودت کاملا درمیای و شرایط رو می‌سنجی بعد می‌بینی که برای موضوعی که کاملا قفل بودی کلی ایده داری

خیلی سخته. دوست ندارم حتی امتحانش کنم.

سخت از چه نظر؟