انگار توی هر سناریو، با این رفتار و انتظارات، زن زندگی داره بادبان رو به سمت خاصی می کشه.
سناریوی اول داره میگه حالا زیادم کار نکردی و دنبال سوراخ دعا هم نگشتی و سفر هم نرفتیم و لباس خوب نپوشیدیم و غذای خوب نخوردیم هم عب نداره. و این عادت و روال اون زندگی میشه و تلاش خاصی نمیشه و راههای پول دراوردن …
ظاهراً این سیس ساده زیستی و کپرنشینی و قناعت افراطی که بعضی از دخترها اوایل ازدواج برمیدارن و فکر میکنن با نون و عشق میشه برای همیشه زندگی شادی داشت، بعد به شکل گرز رستم توی آستینشون فرو میره.
استراتژی بهینه اینه که اعلام کنی «من امکانات، تفریح و رفاه» رو قطعا و حتما میخوام و باید و چظیفته فراهم کنی، منتها سر زمانبندیش باهات کنار میام و خودمم کنارت هستم و کمک میدم.
اینکه هی بگی نمیخوام و لازم نیست و توقعی ندارم، مرد رو تنبل و بی عرضه بار میاره و زن رو حسرت به دل و حسود میکنه. که جفتش خانمانسوزه.
