وقتی یه کره رو بزرگتر می‌کنید، نسبت سطح به حجمش کمتر و کمتر میشه. این قضیه مختص کره نیست و در مورد هر حجم سه‌بعدی‌ای صادقه. اگر یه شکل سه‌بعدی دلخواه رو بگیرید و شروع کنید به Scale کردنش، دائما نسبت سطحش به حجمش کمتر و کمتر میشه.

موجودات زنده‌ای که از طریق سطح بدنشون تنفس می‌کنن و نه از طریـق «دستگاه تنفس مرکزی + گردش خون»، به همین خاطر نمی‌تونن از یه سایزی بزرگتر بشن. چون دیگه سطح بدنشون برای دریافت اکسیژن کافی (برای سوخت و ساز کل حجم بدنشون) کافی نیست.

نتیجه‌ی بامزه‌ی این قضیه اینه که در روزگاری که غلظت اکسیژن در جو زمین بیشتر از عصر حاضر بود، امکان ظهور حشرات خیلی بزرگتر وجود داشت، اما با کاهش غلظت اکسیژن، حشرات بزرگتر کم‌کم منقرض شدن و سایز حشرات کوچکتر و کوچکتر شد، تا رسید به سایز امروزیشون.

احسنت! تحلیل دقیقی بود. من مرتبط با این قضیه یه سوالی رو تو کلاسای فیزیک ۱ مطرح می‌کنم که شاید برای شما جالب باشه:

چرا توی مهمونی‌ها و نذری‌ها، با زیاد شدن تعداد افراد (و تبعا بزرگ شدن سایز قابلمه یا دیگ برنج)‌ ته‌دیگ کمتری به مهمونا میرسه؟

دو منشن قبلی رو دو تا از شخصیت‌هام به صورت موازی زدن. اومدم به عنوان شخصیت سومم بابت ناهماهنگی دوتای قبلی عذرخواهی کنم.

😄😄😄

همین دوتا بودن دیگه؟ جالبه که شبیه هم هم هستن

آره دوقلوی همسان هستن. فقط از نزدیک تفاوتشون مشخصه.