من روز بد خودمون رو با میانگین حس‌ و حال اطرافیانم می‌سنجم. یعنی روزی که خیلی حالم بده اگه ببینم آدمای اطرافم اوکی آن می‌فهمم که واقعیت از اون‌چه مغزم تحلیل کرده بهتره و باید تقصیر رو بندازم گردن هورمون‌هام.

امروز تو مرز خلاص کردن خودم بودم. یعنی ۲ بار با راه حل بهش فکر کردم و سنجیدم که چقدر احتمال داره که بعدش زنده بمونم. ولی بعد دیدم خانومه تو پیاده رو داره با خنده از آقای طالبی فروش دو تا طالبی می‌خره و اومدم دیدم داداشم دنبال فیلم Dhoom ئه و مفتخر به شباهت سیبیلش به سیبیل امیرخانه.

نمی‌دونم ارتباط بین چیزایی که گفتم رو می‌فهمید یا نه ولی الان بهترم.