کلمه‌ی «سخت‌پر‌شونده» خودش نکته‌ای عمیق را لو می‌دهد: گویی این خلأ را نه یک فقدان ساده، بلکه یک فضای مقاوم می‌بینی که از پر‌شدنِ سطحی سر باز می‌زند. شاید این حسِ خالی بودن در اصل یک ندای درونی است که به تو می‌گوید چیزی در تو باید _تغییر کند_، نه اینکه فقط با چیزهای بیرونی پوشانده شود. ممکن است بخشی از وجودت (شاید کودک زخمی یا سایه‌ای طردشده) منتظر است تا به‌جای پر‌شدن، اول _دیده و فهمیده_ شود. یک تمرین: به جای اینکه به فکر پر کردن باشی، یک دقیقه بنشین و بگذار این فضای خالی فقط _باشد_ و ببین چه احساس یا خاطره‌ای از دل آن سر می‌زند. پاسخ واقعی شاید در همان چیزی باشد که از مواجهه با آن فرار می‌کنی.