-برای احترام به خوانندگان عزیز باید بگم، این متن از اون گنگ‌ها و ابهام‌دارهاست. اگر فکر می‌کنید حوصله‌اش رو ندارید، می‌تونید نخونید و حتی لایک هم نکنید.

توی تلویزیون داره میگه یه «یا علی» بگیم واسه ارتشی‌هامون. قلاب فکرهام به تو می‌رسه، عزیز من. بعد از اون عکس (قبل از این‌که خودت بگی) همه اون آرم‌ها و درجه‌ها و حتی رنگ لباس‌های ارتشی‌ها رو سرچ کردم. خیلی اطلاعات کمی درباره‌شون هست و بیشتریاشون حالت فروشگاهی دارن که فقط دارن مثل استیکر می‌فروشن.

فهمیدم یه چیزی به اسم «رسته» هم داریم که به حوزه فعالیت مربوط می‌شه. با خودم گفتم، خب اینم فهمیدی حاج خانم، از آخرش می‌خوای به کجا برسی. کل حرفم بابت اینه که من طاقت این همه گذر و چنگ زدن تا رسیدن به زمستون رو ندارم. شبیه این فلزهایی می‌شم که گوشه‌های تیزشون، خراش می‌ندازه به در و دیوار تا اینکه وایستن.